8/28/2023

Mateo 23:35: ¿El deshonesto Mateo plagió una historia de Flavio Josefo en Guerra de los Judíos 4.5.332-445? ¿Zacarías hijo de Baraquías o Zacarías hijo de Barisquia?


 Por Tamara Maleh.

Escribo la siguiente nota en relación al articulo relacionado al análisis hecho por Eliahu sobre Mateo 23:35 de Shem Tob.




λεωϲ ειϲ πολιν ο

πωϲ  ελθη εφ υ

μαϲ  αιμα δικεον

εκχυννομενον

επι τηϲ γηϲ απο του

αιματοϲ αβελʼ του

δικαιου εωϲ του

αιματοϲ ζαχαριου [υιου βαραχιου]

ον εφονευϲατε

μεταξυ του ναου

και του θυϲιαϲτη

ριου

"para que caiga sobre ti toda la sangre justa derramada sobre la tierra, desde la sangre de Abel el justo hasta la sangre de Zacarías, hijo de Berajia, a quien asesinaste entre el templo y el altar."

-Mateo 23:35, Codex Sinaiticus folio 213.


Sobre la fecha de composición del Evangelio de Mateo, se considera que fue entre el 80-100 d.C. Muchos eruditos críticos como Bart Ehrman y Raymond Brown sugieren una fecha de composición alrededor del 85 d.C. o posterior, argumentando dependencia de Marcos. Académicos, eruditos y expertos destacados que fechan el Evangelio de Mateo entre el 80-100 d.C. son:


  • Bart D. Ehrman: Catedrático de la Universidad de North Carolina. Fecha Mateo alrededor del 85 d.C. en su libro The New Testament: A Historical Introduction to the Early Christian Writings (Oxford University Press, 2004).

  • Raymond E. Brown: Era un erudito bíblico católico. En su An Introduction to the New Testament (Doubleday, 1997) argumenta que Mateo fue escrito entre el 80-90 d.C.

  • John P. Meier: Es un sacerdote católico y erudito bíblico. En A Marginal Jew: Rethinking the Historical Jesus, Vol 1 (Doubleday, 1991), propone una fecha entre el 80-100 d.C. para Mateo.

  • Norman Perrin: Erudito del Nuevo Testamento. En The New Testament, An Introduction (Harcourt Brace Jovanovich, 1974) sugiere una fecha alrededor del 85 d.C.

  • Stephen Harris: Autor de Understanding the Bible (McGraw-Hill, 1985). Fecha Mateo entre el 85-90 d.C.

  • John Riches: Profesor emérito de Divinidad en la Universidad de Glasgow. En The Bible: A Very Short Introduction (Oxford University Press, 2000) sitúa a Mateo entre los años 90-100 d.C.

  • Udo Schnelle: Académico bíblico alemán. En The History and Theology of the New Testament Writings (Fortress Press, 1998) propone una fecha de origen a finales del siglo I d.C.

Como se puede ver, varios eruditos importantes apoyan una fecha tardía de composición para el Evangelio de Mateo, entre las últimas décadas del siglo I d.C.


Por tanto, de acuerdo a varios eruditos bíblicos, es improbable que el apóstol Mateo haya sido el autor del Evangelio que lleva su nombre. Algunas de las principales teorías alternativas sobre la autoría son:


  • Un judeocristiano anónimo de Antioquía: Esta es la teoría con más apoyo entre los eruditos. Señalan el conocimiento del Tana”j (Biblia Hebrea), énfasis en cumplimiento de profecías, y el probable origen antioqueno. Algunos que la apoyan son Gundry, Luz, Harrington, Beaton.

  • Un discípulo cercano a Mateo: Algunos sugieren que pudo ser escrito por un discípulo cercano al apóstol Mateo. Por ejemplo, Hill, Gundry, Hagner.

  • Una escuela mateana: Autores como Kingsbury y Overman proponen que el evangelio surgió de una comunidad "mateana" y no de un solo autor.

  • Redacción y revisión en etapas: Eruditos como Bornkamm y Barth argumentan que Mateo pasó por un proceso de redacción y expansiones.


Sobre este último punto, es plausible que en tal proceso de redacción y expansiones de la escuela mateana, respecto a Mateo 23:35 sea una paráfrasis de un relato de un pasaje de Flavio Josefo en Guerra de los Judíos 4.5.332-445, en el que Flavio Josefo menciona un tal Zacarías hijo de Baruc (o Baris) que fue asesinado en el Bet HaMikdash (Templo de Jerusalem) por zelotes e idumeos entre el año 66-70 d.C. en Jerusalén. 

Josefo está narrando los violentos disturbios y asesinatos ocurridos en Jerusalén durante el año 66-70 d.C., antes de la destrucción del Templo. Josefo explica que Zacarías hijo de Baruc (o Baris según algunos manuscritos) era una persona influyente y rica en Jerusalén. Los zelotes y los idumeos, enardecidos, irrumpieron en la ciudad de Jerusalén matando a muchos de los principales ciudadanos, entre los asesinados estaba este Zacarías, a quien Josefo describe como "hombre de gran reputación y eminencia". Zacarías fue asesinado "en medio del templo" y Josefo afirma que su sangre manchó el Bet HaMikdash (Templo de Jerusalem). Josefo condena este crimen dentro del templo como un acto impío, ya que Zacarías era considerado inocente de traición. Es un pasaje que ilustra las turbulencias políticas y sociales de la época previa a la destrucción de Jerusalén por los romanos en el año 70 d.C., el pasaje dice lo siguiente:


Οἱ δὲ ἤδη διαμεμισηκότες τὸ φονεύειν ἀνέδην εἰρωνεύοντο δικαστήρια καὶ κρίσεις. [335] καὶ δή τινα τῶν ἐπιφανεστάτων ἀποκτείνειν προθέμενοι Ζαχαρίαν υἱὸν Βάρεις (Βαρούχου / Βαρισκαίου): παρώξυνε δὲ αὐτοὺς τὸ λίαν τἀνδρὸς μισοπόνηρον καὶ φιλελεύθερον, ἦν δὲ καὶ πλούσιος, ὥστε μὴ μόνον ἐλπίζειν τὴν ἁρπαγὴν τῆς οὐσίας, ἀλλὰ καὶ προσαποσκευάσεσθαι δυνατὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν αὐτῶν κατάλυσιν: [336] συγκαλοῦσι μὲν ἐξ ἐπιτάγματος ἑβδομήκοντα τῶν ἐν τέλει δημοτῶν εἰς τὸ ἱερόν, περιθέντες δ᾽ αὐτοῖς ὥσπερ ἐπὶ σκηνῆς σχῆμα δικαστῶν ἔρημον ἐξουσίας τοῦ Ζαχαρίου κατηγόρουν, ὡς ἐνδιδοίη τὰ πράγματα Ῥωμαίοις καὶ περὶ προδοσίας διαπέμψαιτο πρὸς Οὐεσπασιανόν. [337] ἦν δὲ οὔτ᾽ ἔλεγχός τις τῶν κατηγορουμένων οὔτε τεκμήριον, ἀλλ᾽ αὐτοὶ πεπεῖσθαι καλῶς ἔφασαν καὶ τοῦτ᾽ εἶναι πίστιν τῆς ἀληθείας ἠξίουν. [338] ὅ γε μὴν Ζαχαρίας συνιδὼν μηδεμίαν αὐτῷ καταλειπομένην σωτηρίας ἐλπίδα, κεκλῆσθαι γὰρ κατ᾽ ἐνέδραν εἰς εἱρκτήν, οὐκ ἐπὶ δικαστήριον, ἐποιήσατο τὴν τοῦ ζῆν ἀπόγνωσιν οὐκ ἀπαρρησίαστον, ἀλλὰ καταστὰς τὸ μὲν πιθανὸν τῶν κατηγορημένων διεχλεύασε καὶ διὰ βραχέων ἀπελύσατο τὰς ἐπιφερομένας αἰτίας. [339] ἔπειτα δὲ τὸν λόγον εἰς τοὺς κατηγόρους ἀποστρέψας ἑξῆς πάσας αὐτῶν διεξῄει τὰς παρανομίας καὶ πολλὰ περὶ τῆς συγχύσεως κατωλοφύρατο τῶν πραγμάτων. [340] οἱ ζηλωταὶ δ᾽ ἐθορύβουν καὶ μόλις τῶν ξιφῶν ἀπεκράτουν, τὸ σχῆμα καὶ τὴν εἰρωνείαν τοῦ δικαστηρίου μέχρι τέλους παῖξαι προαιρούμενοι, καὶ ἄλλως πειράσαι θέλοντες τοὺς δικαστάς, εἰ παρὰ τὸν αὐτῶν κίνδυνον μνησθήσονται τοῦ δικαίου. [341] φέρουσι δὲ οἱ ἑβδομήκοντα τῷ κρινομένῳ τὰς ψήφους ἅπαντες καὶ σὺν αὐτῷ προείλοντο τεθνάναι μᾶλλον ἢ τῆς ἀναιρέσεως αὐτοῦ λαβεῖν τὴν ἐπιγραφήν. [342] ἤρθη δὲ βοὴ τῶν ζηλωτῶν πρὸς τὴν ἀπόλυσιν, καὶ πάντων μὲν ἦν ἀγανάκτησις ἐπὶ τοῖς δικασταῖς ὡς μὴ συνιεῖσι τὴν εἰρωνείαν τῆς δοθείσης αὐτοῖς ἐξουσίας, [343] δύο δὲ τολμηρότατοι προσπεσόντες ἐν μέσῳ τῷ ἱερῷ διαφθείρουσι τὸν Ζαχαρίαν καὶ πεσόντι ἐπιχλευάσαντες ἔφασαν “καὶ παρ᾽ ἡμῶν τὴν ψῆφον ἔχεις καὶ βεβαιοτέραν ἀπόλυσιν” ῥίπτουσί τε αὐτὸν [εὐθέως] ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ κατὰ τῆς ὑποκειμένης φάραγγος. [344] τοὺς δὲ δικαστὰς πρὸς ὕβριν ἀπεστραμμένοις τοῖς ξίφεσι τύπτοντες ἐξέωσαν τοῦ περιβόλου, δι᾽ ἓν τοῦτο φεισάμενοι τῆς σφαγῆς αὐτῶν, ἵνα σκεδασθέντες ἀνὰ τὴν πόλιν ἄγγελοι πᾶσι τῆς δουλείας γένωνται. [345]


[334] Y ahora estos fanáticos e idumeos estaban bastante cansados ​​de apenas matar hombres, por lo que tuvieron el descaro de establecer tribunales y judicaturas ficticias para ese propósito; y como tenían la intención de matar a Zacarías, hijo de Baruc, uno de los ciudadanos más eminentes, lo que los provocó contra él fue ese odio a la maldad y el amor a la libertad que eran tan eminentes en él: también era un hombre rico, de modo que al quitárselo no sólo esperaban apoderarse de sus efectos, sino también deshacerse de un centro comercial que tenía un gran poder para destruirlos. Así que convocaron, mediante una proclama pública, a setenta de los principales hombres del pueblo, para un espectáculo, como si fueran verdaderos jueces, aunque no tuvieran la autoridad adecuada. Antes de ellos, Zacarías fue acusado de un plan para traicionar su gobierno a los romanos, y habiendo enviado traidoramente a Vespasiano con ese propósito. Ahora no apareció ninguna prueba ni señal de lo que se le acusaba; pero afirmaron que estaban bien persuadidos de que así era, y deseaban que tal afirmación fuera tomada como prueba suficiente. Ahora bien, cuando Zacarías vio claramente que no había manera de escapar de ellos, ya que había sido llamado traicioneramente ante ellos y luego encarcelado, pero sin ninguna intención de un juicio legal, se tomó gran libertad de expresión en esa desesperación. de su vida estaba bajo. En consecuencia, se puso de pie, se rió de la pretendida acusación y en pocas palabras refutó los crímenes que se le imputaban; Después de lo cual dirigió su discurso a sus acusadores y repasó claramente todas sus transgresiones de la ley. y se lamentó profundamente de la confusión a la que habían llevado los asuntos públicos: mientras tanto, los fanáticos se agitaron y tuvieron mucho esfuerzo para abstenerse de desenvainar sus espadas, aunque se propusieron preservar la apariencia y la exhibición de judicatura hasta el final. También deseaban, por otros motivos, juzgar a los jueces, si serían conscientes de lo que era justo bajo su propio riesgo. Ahora los setenta jueces emitieron su veredicto de que la persona acusada no era culpable, prefiriendo morir ellos mismos con él, antes que dejar su muerte a sus puertas; Entonces se levantó un gran clamor de los fanáticos por su absolución, y todos se indignaron contra los jueces por no entender que la autoridad que se les había dado era en broma. Entonces dos de ellos, los más valientes, cayeron sobre Zacarías en medio del templo, y lo mató; y mientras caía muerto, se burlaban de él y le decían: "Tú también tienes nuestro veredicto, y ésta te resultará más segura que la otra". También lo arrojaron inmediatamente desde el templo al valle que estaba debajo de él. Además, golpearon a los jueces con el dorso de sus espadas, a modo de insulto, y los expulsaron del atrio del templo, y les perdonaron la vida sin otro propósito que ese, cuando se dispersaron entre el pueblo en la ciudad. , podrían convertirse en sus mensajeros, para hacerles saber que no eran mejores que esclavos.

-Flavius Josephus. Flavii Iosephi opera. B. Niese. Berlin. Weidmann. 1895. Tufts University provided support for entering this text.


Este hecho histórico se relaciona con Mateo 23:35, donde presuntamente Yeshú responsabiliza a los escribas y fariseos por la muerte de “Zacarías, hijo de Berajia, a quien asesinaste entre el templo y el altar” (ζαχαριου [υιου βαραχιου] ον εφονευϲατε μεταξυ του ναου και του θυϲιαϲτη ριου).


Aunque los nombres del padre difieren ligeramente (Baruc/Baraquías = Βάρεις / βαραχιου), muchos eruditos como Raymond Brown, W. D. Davies y Dale Allison, Craig Evans, R.T. France, Craig Keener, John Nolland y Donald Hagner creen que Mateo se refiere al mismo Zacarías mencionado por Josefo.

Por otra parte, en el pasaje de Flavio Josefo en Guerra de los Judíos 4.5.332-445, el nombre del personaje asesinado se presenta en diferentes variantes en los manuscritos:


Ζαχαρίαν υἱὸν Βαρίσκου (Zachariam uion Bariskou): “Zacarías hijo de Baris” en la mayoría de manuscritos griegos.

Ζαχαρίαν υἱὸν Βαρούχου (Zachariam uion Barouchou): “Zacarías hijo de Baruc” o Zachariam Baruch en algunos manuscritos griegos y latinos.

Ζαχαρίαν υἱὸν Βαρισκαίου (Zachariam uion Bariskaíou): “Zacarías hijo de Barisquia” como aparece en algunos códices griegos.



La variante de Flavio Josefo Ζαχαρίαν υἱὸν Βαρισκαίου "Zacarías hijo de Barisquia" aparece en los códices L. Cod. 19. Plut. 69. Biblioth. Laurent. Florentiae. y en el códice M. Cod. 36. Plut. 69. Biblioth. Laurent. Florentiæ.


La mayoría de estudiosos modernos creen que Baris o Baruc son las variantes más auténticas en griego, mientras que Barisquia se origina de una traducción latina antigua. Sobre el nombre Barisquia aquí los nombres del padre entre el relato de Josefo con el de Mateo varían mínimamente (Baraquías/ Barisquia = βαραχιου / Βαρισκαίου). Sin embargo, no hay certeza absoluta sobre la variante original que escribió Josefo.


Por lo tanto, el pasaje de Mateo retroactivamente culpa a los líderes judíos de la época de Yeshú por un asesinato ocurrido décadas después durante la guerra judía sobre un personaje llamado Zacarías hijo de Barisquia o Bacarías hijo de Baris. Mateo utiliza literariamente el asesinato del Zacarías hijo de Baris / Baraquías de Josefo para enfatizar la culpabilidad de los opositores de Yeshú, los perushim, y así generar antisemitismo entre los primeros lectores del Evangelio de Mateo. 


Algunas fuentes:

Gundry, R.H. Matthew: A Commentary on his Handbook for a Mixed Church under Persecution. (Eerdmans, 1994)

Hill, D. The Gospel of Matthew. (Eerdmans, 1972)

Luz, U. Matthew 1-7. (Fortress Press, 1989)

Harrington, D. The Gospel of Matthew. (Liturgical Press, 1991)

Beaton, R. Matthew. (Cambridge University Press, 2015)


El odio que Yeshú profeso hacía el pueblo judío

BS"D



Más seguridad tengo de lo ciego que están los idólatras. No leen su libro o es que lo leen pero ignoran por completo sus enseñanzas. Veamos solo algunos versículos ya que son muchos los que son similares a estos ¿Dónde está el amor o la paz de este llamado dios hombre?


Mateo 10:34-37:

[34] באותה שעה אמר יש''ו לתלמידיו על תחשבו שבאתי לשים בארץ אלא חרב.

[35] באתי להפריד האדם הבן מאביו והבת מאמה.

[36] והאויבים להיות אהובים.

[37] האוהב אביו ואמו יותר ממני איני ראוי לו.

[34] En aquel tiempo dijo Yesh”u a sus discípulos, no piensen que he venido para favorecer a Erretz [Israel] sino [a traer] espada.

[35] Tengo la capacidad de separar a una persona de su hijo, el padre y la hija de su madre.

[36] Y los enemigos se harán en amantes.

[37] El amar a su padre y a su madre más que a mí, yo no soy apropiado para él.


Lucas 12:49 al 53


[49] Un fuego vino a echar sobre la tierra, ¿y qué haría si ya estuviera encendido?

[50] Con un bautismo tengo que ser bautizado, y ¿cómo sufro hasta que se cumpla?

[51] ¿Pensáis que he venido a dar paz a la tierra? Yo les digo que no, sino división.

[52] Porque desde ahora habrá cinco en una casa dividida; tres contra dos y dos contra tres

[53]se dividirán, padre contra hijo, e hijo contra padre; madre contra hija e hija contra madre; suegra contra nuera y nuera contra suegra.

-Codex Sinaiticus folio 238b.


Como podemos ver Yeshú no fue persona de paz como muchos dicen y menos de amar a su enemigo como muchos declaran.


Ejemplo, en Mateo 5:43-45 dice:

[43] עוד אמר יש''ו לתלמידיו שמעתם מה שנאמר לקדמונים ואהבת לאוהבך ותשנא לשונאך.

[44] ואני אומר לכם אהבו אויביכם ועשו טובה לשונאכם ומכעיסכם והתפללו בשביל רודפיכם ולוחציכם

[45] למען תהיו בני אביכם שבשמים שמזריח שמשו על טובים ורעים וממטיר על רשעים וצדיקים.

[43] De nuevo dijo Yesh”u a sus discípulos:

“Ustedes han oído lo que se dijo a los antiguos: 'Y amarás al que te ama y odiarás al que te odia”.   

[44] Y yo les digo:

Amen a sus enemigos y hagan bien al que los odia y los molesta, y recen por los que los persiguen y los vejan,  

[45] En lo que concierne para que sean hijos de su Padre que está en el cielo quien hace salir su sol sobre buenos y malos y hace llover sobre malvados y justos”.  

Ahora veamos aquí al verdadero Yeshú, en Lucas 19:27:

πλην τουϲ εχθρουϲ 

μου τουτουϲ τουϲ 

μη θεληϲανταϲ 

με βαϲιλευϲαι ε

π αυτουϲ αγαγετε 

ωδε και καταϲφα

ξετε αυτουϲ εμ

προϲθεν μου ·

(Traducción: Pero estos enemigos míos, que no querían que yo reinara sobre ellos, traedlos aquí y matadlos delante de mí.)


Estos son solo par de ejemplos para que podamos entender cómo los discípulos de Yeshú por todas las generaciones se parecen a su "Maestro". Recordemos de acuerdo al Falso Nuevo Pacto es el enemigo del pueblo judío, tal como también enseña Pablo de Tarso:

κατα μεν το ευαγγε

λιον εχθροι δι υμαϲ · 

κατα δε την εκλογη 

αγαπητοι δια τουϲ πρϲ

[28] En cuanto al evangelio, [los judíos] son enemigos por causa de vosotros [los gentiles], pero en cuanto a la elección son amados por causa de los padres.

-Romanos 11:28, Codex Sinaiticus folio 265b.


Yeshu cometeu um pecado? Yeshu, o apóstata à luz das traduções hebraicas do Novo Testamento!

BS"D

Extraído de Oraj HaEmeth

Tradução Por Antonio Braga

Bnei Noach Brasil Chabad.


Para este artigo escrevi pensando nos messiânicos que utilizam as traduções hebraicas do Novo Testamento do hebraísta Franz Delitzsch, seja a tradução da 12ª edição, a Revised Negev Version (2003) que se baseia na 8ª edição de 1885, ou usando a Tradução Ecumênica da Sociedade para as Escrituras Sagradas em Israel de 1976, ou usando o Evangelho de Mateus de Shem Tov. Não he incluí a versão do Código Real de Daniel Hernandez (DA Hayyim / Dan ben AbrahaN) já que o texto é um plagio da versão Reina-Valera 1960 (equivalente à Bíblia Almeida Atualizada), por isso consultei as traduções hebraicas que são geralmente usadas pelos missionários messiânicos em todo o mundo.


Yeshu nasceu “sob a Torá ”, como diz Paulo de Tarso em Gálatas 4:4:


וּבִמְלֹאת הַיָּמִים שָׁלַח הָאֱלֹהִים אֶת־​בְּנוֹ יְלוּד אִשּׁ ָה וְנָתוּן תַּחַת יַד־​הַתּוֹרָה

“Mas quando chegou a plenitude dos tempos, Deus enviou seu Filho, nascido de uma mulher, nascido sob a Torá.” 

Assim, no Brit Hadashah (Novo Testamento) diz que Yeshu nasceu sujeito às leis do Sinai (הלכות סינייה), ele estava sujeito a tais leis.


Yeshu pecou muito, Yeshu viola a primeira lei na terra de: פְּרוּ וּרְבוּ ('Seja frutífero e multiplique-se' ) de Berreshit / Gênesis 1:28 .


Outro exemplo. A Torá nos diz que casar é uma mitsvá . “Casar com uma esposa através de ketubah e kiddushin” conforme ensinado em D'varim/Deuteronômio 22:13. Portanto, alguém deveria se casar. (Yeshú não cumpriu esta mitsvá).


O próprio Tanach (Bíblia Hebraica) nos dá uma estrela que nos alerta contra ouvir adivinhos e adivinhos. (Vayikra/Levítico 19: 26-31). “Não recorrerás a médiuns, nem procurarás feiticeiros, nem serás contaminado por eles; Eu sou o Senhor, seu Deus.” Isto cria problemas para o “Judaísmo” messiânico e para o Cristianismo. O   Brit Hadashah (o Novo Testamento) está cheio de histórias de Yeshu conversando com os mortos, demônios, o “diabo”, etc., todas elas proibidas. (Devarim/Deuteronômio 18:11 e 19:31).



Mais alguns exemplos de seus pecados


Quando alguém examina os Besorot (Evangelhos) e compara as histórias com os mandamentos da Torá (Bíblia Hebraica), esta doutrina de um “Yeshu sem pecado” não é apoiada. Em vez disso, descobrimos que Yeshu de fato violou vários mandamentos bíblicos:


1. Procriação


'Seja fecundo e multiplique-se' (Berreshit/Gênesis 1:28). Isso força uma pessoa a se casar e ter filhos. Yeshu permaneceu solteiro por toda a vida. Ele também encorajou outros a desobedecer a este mandamento, recomendando o celibato (Mateus 19:12: שיש סריסים מתולכותם אלו הם אשר לא חטאו. ויש סריסים מ עצמם שכובשים את יצרם בשביל מלכות שמים אלו הם חכמים. ן ). 



2. Observância do Shabat.

“O sétimo dia é sábado para o Eterno seu Di-s. Não faça nenhum trabalho” ( Shemot / Êxodo 20:9). Yeshu defendeu seus discípulos “famintos” enquanto eles colhiam grãos no Shabat . Isto é trabalho agrícola e é inquestionavelmente uma violação do Shabat.


Os apologistas de Notzrím (cristãos) insistem que Yeshu estava revelando o verdadeiro significado do Shabat quando disse: הָאָדָם בַּעֲבוּר הַשַּׁבָּת "O Shabat foi dado pelo homem e não pelo homem para o Shabat." (Marcos 2:27).  


Isto é insustentável. Devarim/Deuteronômio 17:8-13 diz que devemos seguir a Suprema Corte Judaica em disputas sobre a lei judaica e esta exigência é reconhecida pelo próprio Yeshu (Mateus 23:2 : על כסא משה ישבו הפירושים והחכמים ). Com quem você discute no Marcos? São as mesmas autoridades legais judaicas que estão biblicamente autorizadas a interpretar a Torá !


Se Yeshu quis dizer que seus talmidim estavam morrendo de fome e suas vidas estavam ameaçadas, o relato do Evangelho (Besoráh) deve ser fictício, a lei talmúdica (farisaica) concorda que esta seria uma razão para violar o Shabat (Talmud Bavli Yoma 85b לְפִקּוּחַ נֶפֶשׁ שֶׁדּוֹח ֶה אֶת הַשַּׁבָּת 'salvar uma vida anula o Shabat ). Os rabinos não teriam brigado com Yeshu se fosse esse o caso. Se não houvesse perigo de vida, então colher grãos violava o Shabat e os shlichim (emissários ou apóstolos) eram provavelmente culpados de roubo por comerem de um campo que não era deles.



3. Não honrar um estudioso da Torá


“Honra a face de um homem velho [zaken]” (Vaikra/Levítico 19:32). Zaken não significa simplesmente uma pessoa idosa; pois esse é o tema da primeira metade do versículo (“Você se levantará diante de um homem velho [seiva]”). Este é um mandamento para respeitar os estudiosos da Torá. Juízes e líderes religiosos são geralmente chamados de zaken na Bíblia (Shmot/Êxodo 24:14, Vaykra/Levítico 4:15, Bemidbar/Números 11:25, Devarim/Deuteronômio 22:16, 25:7). Se Yeshu não violou isso chamando-os de “víboras” (נחשים), ninguém jamais o fez (Mateus 23: 13-33) .



4. Lavagem das mãos: violação do Tribunal Superior

(Devarim/Deuteronômio 17:8-13): A obrigação de seguir o Tribunal Superior inclui a lei rabínica. Yeshu defendeu o fracasso dos shlichim em seguir a exigência rabínica de lavar as mãos antes de comer (netilat yadaim- נְטִילַת יָדַיִם ). Yeshu rejeita a lei rabínica como “tradições de homens” (Marcos 7:8: בְּקַבָּלַת בְּנֵי־​אָדָם). Ele também desafiou os rabinos em relação ao Shabat (ver #2) 



5. Insultar um ser humano

Yeshu insultou uma mulher gentia chamando-a de cachorro (Mateus 15:22-27: כלבים). Isto não é típico de pessoas justas e santas. Qualquer que seja a sua finalidade pedagógica, tal designação é inadequada.



6. Falsa profecia

Devarim / Deuteronômio 18:20 proíbe falsas profecias. A mesma passagem define a falsa profecia: “a palavra não se materializa nem se cumpre”. Visto que o Novo Testamento afirma que Yeshu é um profeta (Atos 3:22), deve-se considerar como falsa profecia a seguinte afirmação: “ ... isso não acontecerá até que todas estas coisas tenham acontecido”. (Mateus 24:3 : שלא יעבור זה הדור עד שכל אלו הדברים יהיו עשוים).


Esta declaração segue uma descrição dos sinais do Fim dos Dias. “Esta geração-זה הדור”, é claro, morreu há cerca de 2,000 anos e a previsão nunca se tornou realidade. Aqui está como um proeminente comentário cristão (Bíblia de Estudo NIV p.1613) defende a “profecia” de Yeshu:


A. Yeshu pode estar se referindo à destruição do Templo em 70 EC.


b. Yeshu pode estar se referindo a uma geração futura viva no início “destas coisas”.


Isto não é nada convincente. Yeshu descreve explicitamente sua Segunda Vinda: 


“E acontecerá que verão o sinal do Filho do Homem nos céus e todas as famílias da terra chorarão e verão o Filho do Homem nas profundezas dos céus (24:30 )” . 


Envolverá sofrimento:

 “grande tribulação como nunca houve desde a criação do mundo até agora, assim também não haverá ( 24:21 )”. 


Isto não aconteceu quando o Bet HaMikdash (Templo) foi destruído.


A ideia de que Yeshu se refere a uma geração futura também falha. Ao longo deste discurso, Yeshu refere-se ao seu público como “você”. Quando Yeshu diz: “ quando você vir... כַּאֲשֶׁר תִּרְאוּ (v .15)”, a própria NVI explica que isso se refere a eventos que aconteceram há muito tempo. Yeshu diz ao seu público que eles viverão para ver “todas essas coisas” e “tudo” inclui eventos passados ​​e a Segunda Vinda. Obviamente, Yeshu previu falsamente que retornaria durante a vida de sua audiência.



7. Não honrar os pais.

“Honre seu pai e sua mãe” (Shemot / Êxodo 20:12). Yeshu ignorou sua mãe quando ela veio visitá-la:

“ E disse a um homem: “ Eis que são a tua mãe e os teus irmãos que pedem para te ver ”. E considero o pregador: quem sou eu e quem é minha mãe? ”E estendeu as mãos sobre os seus talmidim (discípulos), e disse-lhes: 'estes são minha mãe e meus irmãos' (Mateus 12:47-49).

Yeshu causou a seus pais um dia inteiro de preocupação. Seus pais voltaram de Yerushalaim (Jerusalém), presumindo que Yeshu estava com eles. Na verdade, Yeshu ficou em Yerushalayim sem contar aos seus pais. Eles voltaram para Yerushalayim para procurá-lo. “A mãe dele disse para ele: meu filho, como você fez isso com a gente? Aqui está seu pai, e estou com o coração partido à sua mercê. ְׁנוּךָ” (Lucas 2:48 ) .



8. Comida Kosher (Vaykra / Levítico 11)

Yeshu permitiu comer alimentos que não fossem kosher. Embora o início de Marcos 7 aborde a questão de comer com as mãos sujas (טֻמְאַת יְדֵים), o final desse capítulo vai muito além. “Não há nada fora de uma pessoa que possa contaminá-la ao se aproximar dela, porque se o que sai dela contamina a pessoa- אֵין דָּבָר מִחוּץ לָאָדָם אֲשֶׁר יוּכַל לְטַמֵּ א אוֹתוֹ בְּבֹאוֹ אֶל־​קִרְבּוֹ כִּי אִם־​הַדְּבָרִים הַיּוֹצְאִי ם מִמֶּנּוּ הֵמָּה יְטַמְּאוּ אֶת ־​הָאָדָם” (Marcos 7:15). Como se não tivéssemos entendido, 7:19 diz: “Dizendo isso, [Yeshu] declarou todos os alimentos limpos- בְּכָךְ טִהֵר אֶת כָּל הַמַּאֲכָלִים”. A lei bíblica ensina que o que entra pela boca contamina (Vaycra/Levítico 11:39; TB Zevachim 69b). Ironicamente, o Cristianismo e o “Judaísmo” messiânico sustentam que o pecado original foi comer.



9. Não repreenda

“Certamente repreenderás o teu próximo” ( Vaicra/Levítico 19:18). Isto requer corrigir, e não desculpar, as infrações dos outros. Mencionamos que Yeshu defendeu fazer chillul shabbat (violação do shabat) (ver #2) e não lavar as mãos antes das refeições (#4), e permitiu alimentos não- kosher (#7). Ironicamente, Yeshu disse que aquele que ensina outros a quebrar um único mandamento “um Ben Hevel (pessoa vaidosa) será chamado (no) reino dos Céus- בן הבל יקרא מלכות והמקים” (Mateus 5:19).



10. Não adicione ou subtraia da Torá (Devarim / Deuteronômio 13:1, 4:2) 

Yeshu mudou a mitsvá (mandamento) em relação ao divórcio. A Torá permite o divórcio (Devarim/Deuteronômio 24:1). Yeshu não contesta este ponto, porém afirma que esta Torá não é mais válida. Assim ele subtraiu da Torá: 


ויאמר לו אם כן מדוע צוה משה לתת גט כריתות ושלחה מביתו. ויאמר להם משה לעקשות פה לבבכם אמר לכם לעזוב את נשיכם. ומעולם לא היה כן. אומר אני לכם שכל העוזב את אשתו ויקח אחרת אם לא בשביל ניאוף הוא נואף והלוקח הגרושה ניאף. 

“E eles lhe disseram: Por que então Mosheh ordenou que uma carta de divórcio (גט כריתות) fosse dada e que (fora) ele fosse mandado embora para sua casa? E ele lhes disse: 'Mosheh, por causa da teimosia de seus corações, disse-lhes que deveriam deixar suas esposas. E desde a eternidade não tem sido assim . Eu vos digo: ‘Que todo aquele que deixa a sua mulher e toma outra, se não for por adultério, comete adultério, e quem toma a mulher divorciada comete adultério. ’ (Mateus 19:7-9).


Visto que a mitsvá permite o divórcio e não considera o novo casamento uma forma de adultério, Yeshu está mudando a mitsvá. A referência de Yeshu ao Gênesis é inútil, porque Mosheh conhecia Gênesis e ainda afirmava que o divórcio era permitido. Além disso, Mosheh disse que a Torá não pode ser alterada. Yeshu também mudou as leis alimentares kosher (ver #7).



11. Oponha-se a uma mitsvá (votos)

Yeshu acusa os Perushim (fariseus) de minar a mitsvá (mandamento) de 'honrar os pais' com a seguinte declaração: 


וְאַתֶּם אֹמְרִים אִישׁ כִּי־​יֹאמַר לְאָבִיו וּלְאִמּוֹ קָרְבָּ ן פֵּרוּשׁוֹ מַתָּנָה לֵאלֹהִים כָּל־​מַה־​שֶּׁאַתָּה נֶהֱנֶה מִמ ֶּנִּי׃ וְלֹא תַנִּיחוּ לוֹ לַעֲשׂוֹת עוֹד מְאוּמָה לְאָבִיו וּלְ אִמּוֹ

"Mas você diz que se um homem disser ao seu pai ou à sua mãe: 'Qualquer ajuda que você teria recebido de mim é Korban (ou seja, um presente dedicado a D'us)', então você não o deixará mais fazer nada por você." pai nem sua mãe" (Marcos 7:11-12). 


O que Yeshu se opõe não é à lei rabínica, mas à lei bíblica! A Torá concede aos seres humanos o poder de se vincularem através de votos e juramentos. Uma promessa ao Templo é uma promessa válida, não importa quão tola ou insensível. Isso pode ser comparado a uma pessoa que vendeu todas as suas propriedades por US$ 1 e não tem mais dinheiro para sustentar seus pais doentes. Esta é uma venda boba, com certeza, mas uma venda válida que não pode ser revogada pelo comprador sortudo.



12. Diga a verdade

“Fique longe das mentiras” (Shemot / Êxodo 23:7). Este versículo nos obriga a dizer a verdade. Yeshu fez uma acusação falsa quando disse que os perushim (fariseus) carregam a culpa de sangue pelo assassinato de Hevel por Kayn; na verdade, a culpa de todo o sangue justo derramado na terra (Mateus 23:35). Isso é difamação.